SYLWETKI Z HISTORII ARCHITEKTURY
Jean Nouvel – Architekt Światła
Jean NouvelJean Nouvel urodził się w 1945 r w Furnel we Francji rodzinie nauczycielskiej. Ukończył prestiżową Ecole Nationale Superieure Des Beaux Arts w Paryżu w 1970 roku. Uznanie jako architekt zdobył w latach 80-tych od wygrania konkursu na siedzibę Instytutu Świata Arabskiego w Paryżu ukończonego w 1987 r. Kolejne realizacje to budynek Onyx w Saint Herblau, renowacja Opery w Lyonie, Muzeum Reklamy w Paryżu, wieżowiec Dentsu w Tokio, Centrum Kulturalno - Kongresowe w Lucernie, renowacja Gastometer w Wiedniu, wieżowiec Terre Agbar w Barcelonie, Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Baku w Azerbejdżanie oraz kompleks handlowo-biurowy w Londynie. Istotą jego projektów jest niekonwencjonalność formy „łapiącej” światło, śmiałe łączenie tradycji z nowoczesnością oraz kolor podświetlanych fasad.

Jean Nouvel
Jean Nouvel
Jean Nouvel
Jean Nouvel
Jean Nouvel
Jean Nouvel
Jean Nouvel
Jean Nouvel
Jean Nouvel
Frank Gehry
Frank GehryFrank Gehry – właściwie Ephraim Goldberg u. 28.02.1929 roku w Toronto – amerykański architekt pochodzący z kanadyjskiej rodziny polsko-żydowskiej. Studiował architekturę na University of Southen California w Los Angeles, a następnie urbanistykę w Harvardzie. Prowadził własne biuro w Los Angeles. Wykonał m.in. projekt dla Centrum Kultury w Łodzi w Polsce. Budynki Gehrego to z pozoru nieuporządkowane struktury architektoniczne wykonane z materiałów nowej technologii. Jego architektura nastawiona jest na spowodowanie szoku wizualnego kontrastującego z otoczeniem. Użycie różnych materiałów ich barwy i faktury buduje przerost formy nad treścią stanowiąc o przełomie w kształtowaniu architektury przełomu XX i XXI wieku. Do znanych jego projektów należą: Muzeum Sztuki w Bilbao, Galery Tower w Hannowerze, biurowce w Medienhafen w Dusseldorfie, Gehry residence w Santa Monica w Californii, Hotel Marques w Hiszpanii.

Frank Gehry
Frank Gehry
Frank Gehry
Frank Gehry
Frank Gehry
Frank Gehry
Frank Gehry
Frank Gehry
Frank Gehry

foto Wikipedia

Oskar Niemeyer – Poeta architektury
Oskar NiemeyerOscar Niemeyer urodził się w 1907 r. w Rio de Janeiro w rodzinie żydowskiego pochodzenia. W 1934 roku ukończył Akademię Sztuk Pięknych w Rio de Janeiro i podjął pracę u słynnego architekta Lucio Costy. W 1954 roku wstąpił do Brazylijskiej Partii Komunistycznej, której członkiem pozostał do roku 1990.

Po zmianie władzy w Brazylii zmuszono go do opuszczenia kraju oraz zakazano wykonywania zawodu. Osiedlił się we Francji, odwiedził ZSSRR oraz zaprojektował siedzibę Francuskiej Partii Komunistycznej. Nimeyera zaproszono jako wykładowcę na Uniwersytet w Yale, jednak władze amerykańskie nie przyznały mu wizy. Zaprojektował wiele budynków mieszkalnych i publicznych, ale do najsłynniejszych należy projekt stolicy Brazylii – miasta Brasilia z lat 1957-1964, które zostało wpisane na listę dziedzictwa ludzkości. Zmarł 05.12.2012 w Rio de Janeiro.

Oskar Niemeyer
Oskar Niemeyer
Oskar Niemeyer
Oskar Niemeyer
Oskar Niemeyer
Oskar Niemeyer
Oskar Niemeyer
Oskar Niemeyer
Oskar Niemeyer

foto Wikipedia

Tadeo Ando – Architekt samouk
TADEO ANDOTadeo Ando urodził się w 1944 roku w Osace w Japonii. Nie posiada wykształcenia architektonicznego – jest samoukiem. Studiował architekturę poprzez zwiedzanie budynków i czytanie wszystkiego na ich temat. Uczęszczał również na indywidualne lekcje u projektantów i urbanistów. Największy wpływ na Ando miał Le Corbusier, który również był samoukiem. Ulubionymi materiałami Ando są beton, stal i szkło. Jego inwencja ignoruje wszelkie aktualne tendencje, szkoły i style. Ando kształtuje przestrzeń przy pomocy ścian, które uważa za najbardziej podstawowy element architektury. Łącząc międzynarodowy modernizm z japońską tradycją kulturową przy wielkiej staranności i zrozumieniu wagi technologii przyniosły mu miejsce wśród najlepszych architektów świata. W 1960 roku otworzył biuro architektoniczne w Osace. Wykłada na IAA w Sofii i do roku 1997 na uniwersytecie tokijskim. Od 2003 roku jest na emeryturze. Uhonorowany wieloma nagrodami, tytułami i medalami. Do znanych jego dzieł należą: Dom Azumy-Osaka 19976, Westin Awaji Island Hotel, Muzeum Sztuki Współczesnej w Fort Worth.

Tadeo Ando
Tadeo Ando
Tadeo Ando
Tadeo Ando
Tadeo Ando
Tadeo Ando
Tadeo Ando
Tadeo Ando
Tadeo Ando
Renzo Piano – Architekt kreator formy
Renzo PianoRenzo Piano urodziła się w Genui w 1937r w rodzinie budowniczych. Studiował na Politechnice w Mediolanie jednocześnie pracując w pracowni Franco Alibini. Po ukończeniu Politechniki w 1964 roku rozpoczął eksperymenty z lekkimi strukturami oraz podjął pracę wykładowcy na Politechnice, w której studiował. W latach 1965-1970 podróżował po USA i Wielkiej Brytanii zdobywając doświadczenie zawodowe. W 1971 roku wraz z Richardem Rogersem założył studio „Piano & Rogers” i wspólnie wygrali konkurs na Centrum Pompidou w Paryżu. W 1981 założył Piano Building Workshop, które zatrudnia około stu pracowników pracujących w Paryżu, Genui i Nowym Yorku.

Renzo Piano
Auditorium Parco della Musica in Rome
Renzo Piano
Centre Pompidu
Renzo Piano
Centrum Paul Klee
Renzo Piano
Harvard Art Museums
Renzo Piano
Jean-Marie Tjibaou Cultural Center w Nowej Kaledonni
Renzo Piano
Lotnisko w Osace
Renzo Piano
National Center for Science and Technology
Renzo Piano
Stavros Niarchos Foundation Cultural Centre
Renzo Piano
Whitney Museum of American Art
Richard Meier – Twórca białej Architektury
Richard Meier – Twórca białej ArchitekturyRichard Meier urodził się 12 października 1934 roku w Newark w stanie New Jersey. Studia odbył na uniwersytecie Cornella. Zafascynowany Miesem Van Der Rhoe i Le Corbusierem, stopniowo przechodził do kształtowania zaczerpniętego z modernizmu. Głównym motywem jego architektury staje się ściana integrująca poszczególne elementy budynku, oraz przenikające się stereometryczne kształty wiążące wnętrze z zewnętrzem. Jego budynki są identyfikowane z białym kolorem emaliowanych płyt jako układu modularnego podzielonego cienkimi otwartymi spoinami.

Richard Meier
Barcelona Museum of Contemporary Art
Richard Meier
Dune Road Residence
Richard Meier
Museum of Television & Radio
Richard Meier
Jubilee Church
Richard Meier
International Center for Possibility Thinking
Richard Meier
Southern California Beach House
Richard Meier
Southern Florida House
Richard Meier
ECM City Tower
Richard Meier
Rachofsky House

foto Wikipedia

Ralph Erskine – Architekt Mieszkań
Ralph Erskine – Architekt MieszkańRalph Erskine urodził się 24.02.1914 roku w Londynie. Ukończył Uniwersytet w Westminster by w roku 1939 osiedlić się w Szwecji. Specjalizował się w budownictwie mieszkaniowym. Dostosował formę budynków do otoczenia, w którym miały się one znajdować. Do znanych jego projektów należą: Dom w Djupdalen koło Sztokholmu, willa Erskine w Drotininghem, domy w Gyttorp, Ortdrivaren w Kirunie, Myrstugeberget, Huddinge, Skanskaskrapan w Geteborgu.

Ralph Erskine
Ralph Erskine
Ralph Erskine
Ralph Erskine
Ralph Erskine
Ralph Erskine

foto Wikipedia

Arata Isozaki - Metabolista architektury
Arata Isozaki - Metabolista architekturyArata Isozaki urodził się 23.07.1931 roku w Sita, jako najstarszy z czworga rodzeństwa. W 1954 r. ukończył studia architektoniczne na Uniwersytecie Tokijskim. Był uczniem słynnego architekta Kenzo Tange. W 1961 uzyskał doktorat. W 1963 r. pracował w biurze architektonicznym Kenzo Tange, po czym otworzył własne biuro w Tokio. Uważany był za jednego z głównych przedstawicieli nurtu architektonicznego zwanego Metabolizmem. Po wygaśnięciu tego nurtu skłaniał się do projektowania geometrycznego jako japońskiej tradycji.
Do znanych dzieł Arata Isozaki można zaliczyć: Narodowe Muzeum Sztuki w Osace, Halę Sportową Palau Sant Jordi w Barcelonie, Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej „Manggha” w Krakowie, za które otrzymał Krzyż Komandorski Orderu Zasługi Rzeczpospolitej Polskiej, Muzeum Ludzkości w La Coruna.
Arata Isozaki
Arata Isozaki
Arata Isozaki
Sir Richard Rogers – architekt angielski
Sir Richard Rogers – architekt angielskiSir Richard Rogers urodził się 23.07.1933r we Florencji. Studiował w Architectal Association School w Londynie oraz Yale University w New Haven. W 1939 r. wraz żoną oraz Forsterem Normanem założył biuro Team4, które zakończyło działalność w roku 1969. W 1969 r rozpoczął współpracę z włoskim architektem Renzo Piano. W 1977 złożył własną pracownię pod nazwą Rogers Stirk Harbour + Partners posiadającą oddziały w Londynie, Barcelonie, Madrycie i Tokio. W 1991 otrzymał od królowej brytyjskiej Elżbiety II tytuł szlachecki, a w 1996 tytuł Barona nazwisko Sir Rogers of Riverside. W 1985 r. otrzymał złoty medal Riba, w 1986 Legię Honorową, a w 2007 roku nagrodę Prizkera. Do jego głównych realizacji należą: Centre Pompidu w Paryżu, Lyoyds of London, Europejski Trybunał Praw Człowieka w Strasburgu, lotnisko w Heathrow w Londynie, Trybunał De Grande w Bordeaux.
Europejski Trybunał Praw Człowieka w Strasburgu
Europejski Trybunał Praw Człowieka w Strasburgu
Centre Pompidu w Paryżu
Centre Pompidu w Paryżu
Trybunał De Grande w Bordeaux
Trybunał De Grande w Bordeaux
Lotnisko w Heathrow w Londynie
Lotnisko w Heathrow w Londynie
Lyoyds of London
Lyoyds of London

foto Wikipedia

Sir Norman Foster – architekt struktur
Sir Norman Foster – architekt strukturSir Norman Foster urodził się 01.06.1935 roku w Manchesterze w Wielkiej Brytanii. Ukończył gimnazjum w Burnage. Od dziecka był zafascynowany inżynierią i projektowaniem. W 1953 roku służył w Royal Air Force by po powrocie z wojska rozpocząć studia na Uniwersytecie w Manchester, na wydziale architektury i urbanistyki, którą ukończył w 1961 roku by następnie podjąć studia w Yale School Architecture, w której uzyskał tytuł magistra. W 1963 r. założył biuro architektoniczne, które przekształciło się w roku 1968 na Foster and Partners działające do dnia dzisiejszego. Współpracował z Richardem Buckmistrem Fullerem aż do śmierci Fullera w 1983 roku.
Do jego najlepszych projektów zaliczyć można:
- Willis Faber i Dumas Centrala w Ipswich
- Budynek HSBC w Hongkongu
- Hearst Tower w Nowym Jorku
- Kopuła na Reichstagu w Berlinie
- Swiss Re w Londynie (zwany ogórkiem)
- Budynek administracyjny w Warszawie (Metropolitan)
Laureat wielu nagród architektonicznych, w tym w 1983 roku Nagrody Pritzkera.
Willis Faber i Dumas
Budynek Willis Faber i Dumas
Sir Norman Foster
Budynek HSBC w Hongkongu
Sir Norman Foster
Hearst Tower w Nowym Jorku
Sir Norman Foster
Kopuła na Reichstagu w Berlinie
Sir Norman Foster
Swiss Re w Londynie
Sir Norman Foster
Budynek administracyjny w Warszawie
Charles i Ray Eames – ikony Design’u
Charles i Ray Eames – ikony Design’uCharles Eames (1907-1978) pochodził z Sant Louis w stanie Missouri. Studiował na Uniwersytecie Waszyngtona architekturę lecz studiów nie ukończył. W roku 1930 rozpoczął własną praktykę architektoniczną pod wielkim wpływem Eliel Sarinena ojca znakomitego architekta Aero Sarinena. Osiagnięcia w dziedzinie design’u spowodowały zaproponowanie Eamsowi funkcji Dziekana Wydziału Designu w Kranbrook Academy of Art. Tam poznał Ray Kaiser z Kaliforni, która studiowała na wydziale tkactwa. W 1941 roku wzięli ślub, by odtąd zawsze pracować razem. W 1949 roku zaprojektowali także domy dla żołnierzy powracających z wojny – Case Study Houses w technologii przemysłowej i w jednym z nich zamieszkali. Modułowa konstrukcja, montowana na miejscu w dwa tygodnie była bezprzecznie nowym osiagnięciem. Projektowali domy mieszkalne, wnętrza, meble, tkaniny, lampy i detale wyposażenia wnętrz wprowadzając nowe materiały i technologie (np. włokna szklane, gietą sklejkę itp.) W roku 1964 Charles Eames został uhonorowany stopniem doktora w Pratt Institute, a w roku 1976 Złotym Medalem Pritzikera jako najwyższego odznaczenia dla architekta. Wkład Charlesa i Ray Eames w rozwój designu jest jeszcze dzisiaj nie do przecenienia.
Charles i Ray Eames – ikony Design’u
Charles i Ray Eames – ikony Design’u
Charles i Ray Eames – ikony Design’u
Charles i Ray Eames – ikony Design’u
Charles i Ray Eames – ikony Design’u
Charles i Ray Eames – ikony Design’u
Jørn Utzon – architekt genialnego projektu
Jørn UtzonJørn Utzon urodził się w Kopenhadze 09.04.1918 r. jako syn konstruktora okrętów. W 1937 r. rozpoczął studia na wydziale architektury Królewskiej Duńskiej Akademii Sztuk Pięknych. Po ukończeniu akademii pracował u Alvara Alto, by później zapoznać się ze szkołą Lloyda Wrighta w Arizonie. W 1950 otworzył własne biuro w Kopenhadze. W 1957 r. wygrał konkurs na projekt opery w Sydney, by po wielu komplikacjach i konfliktach Utzon ustąpił w 1950 r. z funkcji architekta opery i więcej nie powrócił do Australii. Budowa budynku została zakończona w roku 1973 i otworzyła go królowa Elżbieta II. Architekt nie został zaproszony na uroczyste otwarcie. 28.06.2007 roku budynek został wpisany na listę światowego dziedzictwa kultury, a Jørn Utzon był drugą osobą na świecie, której praca znalazła się na tej liście. Do dzieł Jorna Utzona należy zaliczyć również kościół w Bagsværd w Kopenhadze, budynek zgromadzenia narodowego w Kuwejcie oraz osiedla domów mieszkalnych Kingohusene w Helsingørr, własny dom architekta na Majorce, Center Aalborg. Zmarł w Kopenhadze 29.11.2008 roku.
Jørn Utzon
Jørn Utzon
Jørn Utzon
Jørn Utzon
Jørn Utzon
Jørn Utzon
Jørn Utzon
Jørn Utzon
Jørn Utzon
Jørn Utzon
Jørn Utzon
Jørn Utzon
Zdjęcia z Wikipedii i Utzonphotos.com
Louis Kahn – Architekt monumentalny
Louis KahnLouis Kahn urodził się w 1901 roku w Kuressaare w Estonni. W 1905 roku wraz z rodziną emigruje do Stanów Zjednoczonych i osiedla się w Filadelfii. W 1914 roku otrzymuje obywatelstwo amerykańskie, w 1920 rozpoczął studia na uniwersytecie w Pensylwanii i po osiągnięciu tytułu magistra architektury praktykuje w zawodzie architekta oraz odbywa podróże po Europie. W 1934 roku otwiera własne biuro projektowe by w 1947 roku podjąć pracę na uniwersytecie w Yale, a w 1957 na Uniwersytecie w Pensylwanii. Prowadził również wykłady w uczelniach w Harvardzie, Houston, Chicago. W 1965 r został członkiem National Academy of Design. Do najsłynniejszych jego realizacji należą: Jatiyo Sangshad Bhaban w Dhace - Bangladesz, Salk Institute w La Jolia w Kalifornii, Biblioteka Philip Exter Akademy w New Hampshire. Zmarł 17.03.1974 roku w Nowym Yorku
Louis Kahn
Louis Kahn
Louis Kahn
Louis Kahn
Louis Kahn
Louis Kahn
Louis Kahn
Louis Kahn
Kenzo Tange
Kenzo TangeKenzo Tange urodził się w 1913r. w Inabarii n wyspie Sikoku w Japonii. W roku 1935 rozpoczął studia architektoniczne na uniwersytecie w Tokio. Pracę zawodową rozpoczął w biurze Kunio Maekawy, byłego współpracownika Le Corbusiera. Od roku 1946 rozpoczął pracę na Uniwersytecie w Tokio, a potem na Uniwersytetach IT w Massachusetts, Harvardzie, Yale, Princton i na uniwersytetach w Waszyngtonie i Toronto. Kierowane przez niego laboratorium na Uniwersytecie Tokijskim stało się kolebką metabolizmu w architekturze. Jego uczniowie Arata Isozaki, Kisho Kurokawa i Taneo Oki tworzyli zainspirowani jego twórczością. Do jego najbardziej uznanych projektów należą: Centrum Pokoju w Hiroshimie, projekt rozbudowy stolicy ponad taflą wody zatoki Tokijskiej w 1960r. , projekt obiektów sportowych na olimpiadę w Tokio w 1964r. Jego projekty objęły prawie 20 krajów by w roku 1987 otrzymać nagrodę Pritzkera. Zmarł na serce w roku 2005.
Kenzo Tange
Kenzo Tange
Kenzo Tange
Kenzo Tange
Kenzo Tange
Kenzo Tange
Kenzo Tange
Kenzo Tange
Kenzo Tange
Eero Saarinen – rzeźbiarz architektury
Eero SaarinenEero Saarinen – urodził się 20.08.1910 roku w Kirkkonummii w Finlandii jako syn Eliela Saarinena architekta prowadzącego studio architektoniczne zwane Hvitträsk. W 1923 roku jego rodzina wyemigrowała do Ameryki. Eero Saarinen odbył studia rzeźbiarskie w Paryżu, by potem w 1931 roku rozpocząć studia architektoniczne w Yale University, które ukończył w 1934 roku. W swoich podróżach poznał Miesa Van Der Rohe, Alvara Alto, Le Corbusiera oraz odwiedził szkołę Bauhaus. W 1936 roku podjął pracę w Crabrook Akademy of Art. na Wydziale Architektury. Z drugą żoną miał syna Eamesa, z którym później współpracował przy projektowaniu mebli. Jego styl ujmował organiczne formy z betonu oraz ciągłe eksperymentowanie z materiałami budowlanymi. Pracował również z polskim architektem Maciejem Nowickim, z którym zaprojektował kampus Uniwersity of Brandeis. Zaprojektował pomnik w St. Louis-Missouri zwany bramą na zachód, wykonany ze stali nierdzewnej. Zaprojektował obiekt General Motors w stanie Michigan, Kresge Auditorium w Mit, IBM Research Center w Nowym Jorku, lotnisko im. J.F. Kennedy’ego w Nowym Jorku, port lotniczy w Dulles w Waszyngtonie. Zmarł 1.09.1961 roku w Ann Arbor w Usa po nie udanej operacji guza mózgu.
Eero Saarinen
Eero Saarinen
Eero Saarinen
Eero Saarinen
Eero Saarinen
Eero Saarinen
Eero Saarinen
Eero Saarinen
Eero Saarinen
Eero Saarinen
Eero Saarinen
Eero Saarinen
Pier Luigi Nervi – konstruktor architektury
Pier Luigi Nervi, fot. WikipediaPier Luigi Nervi urodził się 21.06.1891 r. w Sondrio w Lombardii, ukończył naukę w szkole inżynierskiej w Bolonii, uzyskując dyplom inżyniera budownictwa. Praktykę budowlaną odbył w Bolonii i Florencji w przedsiębiorstwach budowlanych, by w roku 1920 założyć własne biuro budowlane, w którym pracowali później jego synowie Antonio, Mario Ivittonii. Jego kreatywność w pracach inżynierskich skierowała go w stronę architektury, w której zaprojektowane dzieła określiły tę działalność jako działalność modernistyczną. W swoich projektach Nervi wykorzystywał konstrukcję z przecinających się betonowych żeber, z polami międzyżebrowymi wypełnionymi płytami. Szczególną uwagę zwracał na prefabrykację i powtarzalność elementów konstrukcyjnych tworzących postać architektoniczną swoich budowli, a zatem zmniejszając koszty jej realizacji. Zaprojektował miejski stadion we Florencji (obecnie Stadion Artemio Franchi) z 35000 tysiącami miejsc siedzących przy zastosowaniu surowej struktury betonu ze wspomagającymi krętymi schodami. Zrealizował również hangary lotnicze w Orbetello jak również kwaterę główną Unesco w Paryżu, Pałac sportu w Rzymie, Stadion olimpijski w Rzymie, Katedrę Saint Mary w Watykanie i wiele innych obiektów architektonicznych. W 1946-1961 kierował katedrą konstrukcji i materiałoznawstwa na wydziale architektury w Rzymie. W 1961 roku otrzymał doktorat honoris Causa Politechniki Warszawskiej. Zmarł 09.01.1979 roku w Rzymie.
Na podstawie Wikipedii
Pier Luigi Nervi
Pier Luigi Nervi
Pier Luigi Nervi
Pier Luigi Nervi
Pier Luigi Nervi
Pier Luigi Nervi
Gerit Rietveld
Gerit Rietveld, fot. WikipediaGerit Rietveld urodził się 24.06.1888 r. w Utrechcie. Nie studiował w wyższych uczelniach zaczynając pracę zawodową we własnym warsztacie mebli w roku 1917 by w 1918 założyć własną fabrykę mebli. Był członkiem ruchu „De Stijl”, w którym rozpoczął karierę architekta. W 1923 roku Walter Gropius zaprosił Rietvelda do Bauhausu, w którym powierzył mu nauczanie projektowania. W 1928 roku zerwał z ruchem „De Stijl” i związał się z ruchem „Funkcjonalizmu” i w tym samym roku został zaproszony na kongres Internationaux D’Architecture Moderne. Między innymi zaprojektował fotel czerwono-niebieski oraz krzesło „Zig-Zag”. Zajmował się również budownictwem socjalnym o niedrogich metodach produkcji, prefabrykacją i standaryzacją. Zaprojektował również dom w Utrechcie na Prins Hendriklaan 50 wraz kolorystyką Mondriana został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Do ważnych zrealizowanych projektów architektonicznych zalicza się dom w Utrechcie, budynek Szkoły Muzycznej, muzeum Van Gogha w Amsterdamie czy pawilon holenderski w Wenecji oraz wiele domów mieszkalnych. Zmarł 25.06.1964 roku w Utrechcie w wieku 76 lat.
Gerit Rietveld, fot. Wikipedia
Gerit Rietveld, fot. Wikipedia
Gerit Rietveld, fot. Wikipedia
Gerit Rietveld, fot. Wikipedia
Gerit Rietveld, fot. Wikipedia
Gerit Rietveld, fot. Wikipedia
Gerit Rietveld, fot. Wikipedia
Gerit Rietveld, fot. Wikipedia
Gerit Rietveld, fot. Wikipedia
Henry Van de Velde (1863-1957). Główny przedstawiciel secesji w Belgii.
Henry Van de Velde, fot. WikipediaHenry Van de Velde urodził się w 1863r w Antwerpii. Studiował malarstwo w Academie Des Beaux-Arts w Antwerpii oraz Corolusa Durana w Paryżu. W 1898 r został członkiem belgijskiej grupy awangardowej „Les XX” porzucając malarstwo poświęcił się sztuce dekoracyjnej wnętrz, mody tkaniny i mebli. Jego twórczość była pod silnym wpływem Johana Ruskina oraz ruchu artystycznego Arts And Crafts Movement. Wyraziste opływowe linie projektowanych przez niego mebli weszły na stałe do kanonu secesji. Wykonał projekty rozbudowy wnętrza Felkwag Muzeum w Hadze oraz powołany został jako doradca do spraw sztuki Wielkiego Księcia Wilhelma Ernsta w Weimarze. W 1904 r zaprezentował budynek szkoły rzemiosła artystycznego, którą później prowadził do 1914. Po pierwszej wojnie światowej w budynku tym znajdowała się słynna szkoła „Bauhaus” Waltera Gropiusa. Henry Van de Velde odgrywał ważną rolę w niemieckim stowarzyszeniu Werkbund. W roku 1925 został powołany na stanowisko profesora w Uniwersytecie w Gandawie, gdzie prowadził zajęcia z architektury. Od 1936 roku organizował „Instytut Superieur des Arts Decoratifs”. W 1933 roku zaprojektował budynek biblioteki uniwersyteckiej (Boekentoren) oraz szpitala uniwersyteckiego w Gandawie. Zmarł w 1957 roku w Zurichu.
Henry Van de Velde, fot. Wikipedia
Henry Van de Velde, fot. Wikipedia
Henry Van de Velde, fot. Wikipedia
Henry Van de Velde, fot. Wikipedia
Henry Van de Velde, fot. Wikipedia
Henry Van de Velde, fot. Wikipedia
Henry Van de Velde, fot. Wikipedia
Henry Van de Velde, fot. Wikipedia
Alvar Aalto – Fiński architekt i projektant form przemysłowych (1898-1976)
Alvar AaltoUrodził się 3 lutego 1898 roku w Kuortane. Studiował srchitekturę na Politechnice w Helsinkach w latach 1916-1921. Swoje pierwsze biuro architektoniczne otworzył w Jyvaskyla, które przeniósł w roku 1933 do Helsinek. W 1935 założył wraz z żoną firmę Artek produkującą meble i lampy, która działą do dnia dzisiejszego. Opracował metodę gięcia skleiki, która stała się znakiem rozpoznawczym projektów meblarskich Alvara Aalto. Metodę powyższą zastosował w jednym z hitów designu światowego, w którym opatentował bezpośrednie montowanie nóg stołka do siedziska znanego jako NO.GO. Stołek ten został zaprojektowany dla biblioteki w Vilpuri i do dzisiaj sprzedano około 8 milionów tego produktu. Jest również autorem najbardziej znanego w historii wzornictwa przedmiotu szklanego jako wazonu „sawoy” zaprojektowanego dla hotelu o tej samej nazwie również projektu Alvara Aalto. Do jego twórczości meblarskiej w Polsce nawiązywał Czesław Knothe, Jan Kurzątkowski i Maria Chomentowska. Do twórczości architektonicznej Alvara Aalto należy zaliczyć dzieła równe autorom ikon architektury przełomu XIX i XX w. jak gmach kongresowy Finlandiatalo w Helsinkach i zespół szkół Uniwersytetu Technologii w Helsinkach, dom wławsny w Riihitie, pawilon fiński na wystawie światowej w Nowym Yorku, Techniczny Uniwersytet Helsiński w Espoo. Alvar Aalto był członkiem Congres International D’architecture Moderne, a od roku 1940 profesorem architektury w Massachusets Instytut of Technology w Cambridge. Zmarł 11 maja 1976 roku w Helsinkach.
Alvar Aalto
Alvar Aalto
Alvar Aalto
Alvar Aalto
Alvar Aalto
Alvar Aalto
Alvar Aalto
Alvar Aalto
Alvar Aalto
Alvar Aalto
Alvar Aalto
"Mniej znaczy więcej" – Ludwig Mies Van Der Rohe (1886-1989)
Ludwig Mies Van Der RoheLudwig Mies Van Der Rohe urodził się w Akwizgranie w Niemczech. Nie studiował architektury w uczelniach akademickich, a znajomość zawodu architekta rozpoczynał od praktyki w biurach architektonicznych Brunona Paula i Petera Behrensa w Berlinie w latach 1904-12. Od roku 1923 był współwydawcą pisma „G” (skrót do Gestaltung) oraz dyrektorem Werkbundu, by w latach 1930-32 po Walterze Gropiusie prowadzić słynną szkołę Bauhaus w Niemczech, kierując jej działalność w stronę architektury. W roku 1937 po rozwiązaniu Bauhausu wyemigrował do Stanów Zjednoczonych gdzie podjął pracę w szkole architektury w Amour School of Technology obecnego Illinois Instytut of Technology. Pełniąc funkcje dyrektora tej uczelni zaprojektował jej campus wraz z siedzibą Crown Hall jako szkoły architektury IIT. W 1944 r przyjął obywatelstwo amerykańskie by w następstwie swojej działalności otrzymać medal wolności nadany przez Prezydenta USA Johna Kenediego oraz Royal Gold Medal i AIA Gold Medal. Zmarł w 1989 roku w Chicago Illinois. To Ludwig Mies Van Der Rohe sformułował hasło "Mniej znaczy więcej" stając się prekursorem minimalizmu w architekturze. Zajmował się również projektowaniem mebli o wyrazistej linii i konstrukcji stalowej. Główne jego dzieła to: Pawilon wystawowy w Barcelonie, budynki mieszkalne przy Lake Shore Drive (1948-52) oraz wysokościowce zrealizowane w konstrukcji stalowej z przeszklonymi ścianami jako monumentalna wizja architektury zwana architekturą "skóry i szkieletu".
Ludwig Mies Van Der Rohe
Ludwig Mies Van Der Rohe
Ludwig Mies Van Der Rohe
Ludwig Mies Van Der Rohe
Ludwig Mies Van Der Rohe
Ludwig Mies Van Der Rohe
Ludwig Mies Van Der Rohe
Ludwig Mies Van Der Rohe
Walter Gropius – architekt modernistyczny. Założyciel Bauhausu
Walter GropiusWalter Gropius urodził się w roku 1883 w Berlinie. W latach 1903-1905 studiował architekturę w Monachium i Charlotten-Burgu lecz podjętych studiów nie skończył. Od 1908 roku pracował w biurze Petera Berensa w Berlinie gdzie poznał Ludwiga Misa Van Der Rohe oraz Le Corbusiera. W 1910 roku otworzył własne biuro projektowe, w którym wykonała projekt zespołu budynków mieszkalnych w technologii przemysłowej w oparciu o normalizację elementów konstrukcyjnych. W tym samym biurze wykonał projekt przebudowy fabryki Fagus w Alfeld uznanej później za początek stylu zwanego modernizmem. W tym czasie projektował również wnętrza, meble i produkty przemysłowe. W 1919 założył szkołę artystyczną Bauhaus, w której był pierwszym dyrektorem oraz projektantem budynków szkoły. W 1928 po sprzecznościach wewnętrznych odszedł z Bauhausu by w roku 1934 wyjechać z Niemiec do Londynu, z którego przeniósł się do USA gdzie w 1937 został dziekanem wydziału architektury w Uniwersytecie Harvarda. Poprzez swoją działalność architektoniczną i dydaktyczną wywarł ogromny wpływ na architekturę i szkolnictwo w tym zakresie. Zmarł w roku 1969 w Bostonie w USA. W Polsce do dzisiaj stoją zaprojektowane przez niego spichlerz we wsi Jankowo oraz willa w Drawsku Pomorskim, zrealizowane w latach 1905-1907 w pierwszym okresie doświadczeń zawodowych.
Walter Gropius
Walter Gropius
Walter Gropius
Walter Gropius
Walter Gropius
Walter Gropius
Walter Gropius
Walter Gropius
Walter Gropius
Walter Gropius
Walter Gropius
Walter Gropius
Walter Gropius
Walter Gropius
Walter Gropius
Le Corbusier - samouk architekt, urbanista, projektant mebli, malarz i teoretyk
Le CorbusierUrodził się 6 października 1887 roku w La Chaux-De-Fonds. Właściwe imię i nazwisko to Charles Eduardo Jannet-Gris. Nie studiował architektury w uczelni wyższej.
Wiedzę i umiejętności zdobywał poprzez praktykę w biurach architektonicznych Augusta Perret’a w Paryżu, pioniera zastosowania betonu i stali zbrojeniowej oraz Petera Behrensa w Berlinie gdzie poznał Miesa Van der Rohe i Waltera Gropiusa, mistrzów architektury szkoły Bauhasu. Redagował pismo “L’Esprit Nouveau”, w którym publikował teksty o architekturze socjalnej oraz zafascynowaniu maszyną.
W piśmie tym opublikował słynne pięć punktów nowoczesnej architektury oraz również słynnego manifestu buntu w malarstwie zwanego puryzmem.

Zasady Le Corbusiera
Zasady Le Corbusiera
Zasady Le Corbusiera
Zasady Le Corbusiera
Zasady Le Corbusiera
Zasady Le Corbusiera

W 1928 r. stał się założycielem CIAM słynnych kongresów architektury w latach 1942-1943 przebywał w Algierii co miało ogromny wpływ na jego dalszą myśl o architekturze socjalnej. W tych latach rozpoczął również pracę nad “Modulorem”, kanonem proporcji. Wyciągnięta ręka postaci ludzkiej wyznacza podstawową wysokość kondygnacji - 226 cm. Wymiary odnoszące się do przedmiotów z otoczenia człowieka są wpisane w dwa ciągi, jeden wynikający z w/w wysokości kondygnacji, drugi ze złotego podziału odcinka.

Po wojnie w roku 1943 opublikował Kartę Ateńską. Jako słynnemu architektowi powierzano projekty dla Indii czy Brazylii jak również ONZ. W latach 1927-1928 zaprojektował szereg mebli ze stalowych rur oraz wnętrz mieszkalnych o otwartej przestrzeni.
Jego twórczość miała wpływ na dalszy rozwój architektury oraz powstanie szkoły Bauhaus.
Zmarł 27 sierpnia 1965 roku w Cap Martin nad morzem śródziemnym. Jego zwolennicy w Polsce to Jerzy Sołtan i Zbigniew Ihnatowicz, profesorowie ASP w Warszawie.



Na podstawie: Publikacje prasowe, design XX wieku-Taschen Gmbh-Kolonia, Wikipedia

fot. Paul Koslowski
fot. Paul Koslowski
fot. Paul Koslowski
fot. Paul Koslowski
fot. http://www.fondationlecorbusier.fr
fot. http://www.fondationlecorbusier.fr
fot. http://www.fondationlecorbusier.fr
fot. http://www.fondationlecorbusier.fr
Le Corbusier
Le Corbusier
Frank Lloyd Wright – amerykański geniusz architektury
Frank Lloyd WrightLubił wyzywające stroje, szerokoskrzydły kapelusz, czerwoną pelerynę, trzcinka i bose stopy. Ta modelowa postać, tyran pracy, kobieciarz i arogant miał w żyłach walijską krew po dziadkach, którzy przybyli do Ameryki w 1844r. osiedlając się w zielonej Hellena Valley nieopodal Chicago. Zróżnicowany teren, woda i zieleń lasów to pejzaż i miejsce, w którym urodził się w 1867 roku Frank Lloyd Wright. Otoczenie to wywarło wpływ na jego twórczość określając go prekursorem architektury organicznej. Jak mówił „ żaden dom nie powinien stać jako dominanta na wzgórzu” . Jego arogancka postawa powodowała konflikty za co znany architekt Luis Sullivan jako jego pracodawca wyrzucił go z pracy. W roku 1893 r. założył własną firmę w Chicago by w roku 1901 mieć już 50 ukończonych projektów. W 1911 r. Wright zaprojektował własny dom – studio tzw. „Taliesin” w pobliżu Spring Green w stanie Wiscontin, który dwukrotnie niszczył pożar, by w latach trzydziestych zaprojektować następne studio „Taliesin III” w Arizonie, do którego przyjmował studentów na praktyki, a chętnych nigdy nie brakowało. Pierwszą żoną Wrighta byłą Catherinne Lee Tobin, z którą miał sześcioro dzieci, by po rozstaniu z nią jeszcze trzy razy zawierać małżeństwo. Jego egoistyczny i egocentryczny charakter przyniósł mu przezwisko Slow-Pay Frank (Frankkutwa), a jego maniakalne podejście do pracy określał slogan „ zrób coś gdy odpoczywasz”. Najbardziej znanym projektem F.L Wrighta było Muzeum Guggenheima w Nowym Yorku. Budynek w kształcie białej spirali, która powstawała 17 lat (1942-1959) wznosi się przy piątej alei. Niebawem do Ameryki zaczęły dochodzić wieści o genialnym szwajcarskim architekcie Le Corbusierze, który przecierał szlak dla Bauhausu. O tym w następnej publikacji.
Frank Lloyd Wright
Frank Lloyd Wright
Frank Lloyd Wright
Frank Lloyd Wright
Frank Lloyd Wright
Frank Lloyd Wright
Antoni Gaudi
Antoni GaudiZdawało się, że 20 czerwca 1926 r. pół Barcelony okryło się żałobą. Kilometrowy kondukt wolno przesuwał się ze szpitala de Santa Cruz w kierunku starego miasta, do kościoła Sagrada Familia. Tysiące ludzi utworzyło szpaler wzdłuż czterokilometrowej drogi, aby oddać ostatnią posługę Antoniemu Gaudi i Coronet, "najgenialniejszemu z architektów", i jak powiedział o nim jego przyjaciel i współpracownik Joaquim Torres Garcia, "najbardziej katalońskiemu z Katalończyków".

1852 - urodził się Antoni Gaudi w Reus niedaleko Tarragony.
1863-68 - nauka w gimnazjum Golegio de Los Padres Escocapios w Reus
1873-77 - studia archchitektoniczne na Escola Provincial d'Arquitectura w Barcelonie
1877-83 - Praktyka architektoniczna w zakresie architektury komunalnej i sakralnej.
1883-1926 - realizacja katedry Sagrada Familia (do dziś nie skończona).

Antoni Gaudi
Antoni Gaudi
Antoni Gaudi
Antoni Gaudi
Antoni Gaudi
Antoni Gaudi

Architektura Gaudiego to ewenement w procesie tworzenia i realizacji obiektów architektonicznych. Fascynacja naturą, umiejętność jej obserwacji i przełożenia na niepowtarzalną wyobraźnię formy nie znajduje swego odpowiednika w dotychczasowej historii. Jednoczesność twórczego myślenia i realizacji przywodzi na myśl pracę rzeźbiarza formującego swoje dzieło bezpośrednio w materii tworzywa. Rzeźbiarza wiernego naturze, studiującego procesy wzrostu i konstruowania, by na jej wzór wznosić niepowtarzalne w formie dzieła. Sposób w jaki pracował uniemożliwiał rysowanie projektów. Realizował dzieło poprzez bezpośrednie próby w materiale, z odwagą wspartą latami doświadczeń. Nie zostawił żadnych wskazówek, nie stworzył konwencji, nie pozostawił uczniów. Niedokończone arcydzieło - zamknięta karta. A jednak, siła geniuszu do dziś nieprzerwanie budzi podziw turystów i rozterkę znawców przedmiotu. Gaudi kiedy rozpoczynał budowę był już w podeszłym wieku (74 lata). Musiał więc wiedzieć, że tego dzieła nie skończy. Co zaważyło na podjęciu się ogromnego dzieła? Jego głęboka religijność? Fascynacja twórcza? Czy wezwanie dla potomnych?
Dziś podjęta próba kontynuacji i dokończenia dzieła w czasach technologii przemysłowych stawia następne pytania. Czy to myśl komercyjna zmierzająca do zysków z turystyki? Czy chęć podjęcia wezwania zmierzenia się z arcydziełem, a może wzniesienia skończonego pomnika Katalonii. Spójrzmy na niedokończoną katedrę Sagranda Familia, jej sklepieniem jest niebo i niech tak pozostanie. (J.D)

Opracowano na podstawie: Książki „Antoni Gaudi” Rainer Zerbst. Koedycja: Slovart, Bratislava, Solis, Warszawa 92.


Do góry strony